نویسنده «من پیش از تو» پیشنهاد می‌دهد؛ رمان‌هایی برای حال خوب

جدیدا داور دو جایزه ادبی بوده‌ام و خواندن آثار هر دو مسابقه من را عمیقا ناامید کرد. همانطور که به غلط تصور می‌شود بازیگریِ کمدی آسان‌تر از بازیگری آثار ایبسن است، تصور رایج و غلطی هم وجود دارد که می‌گوید داستان‌های شاد، سطحی‌اند. امیدوارم با معرفی این پنج رمان، بتوانم این تصور را از بین ببرم.

« کلبه‌ی بهشت » از نینا استیب. درواقع هر رمانی از نینا استیب. نینا لحن کمدیِ انگلیسی‌ای دارد و در کارهایش شباهت‌هایی با کارهای وودهاوس تا میتفوردها پیدا می‌شود؛ اما با زبانی مدرن‌تر و شلخته‌تر.

« باباکشیش»، خودزندگی‌نامه‌ی بازیگوشانه از پاتریشیا لاکوودِ شاعر، مرا مجبور کرد تا از خنده ماشینم را گوشه‌ای کنار بزنم. (صحنه‌ای که پاتریشیا و مادرش درحال بحث درباره‌ی ملافه‌های هتل هستند). درست است، کمی تقلب کرده‌ام؛ این یک رمان نیست و زندگی‌نامه است، اما بسیار شبیه به یک رمان نوشته شده است. لذت‌بخش، در جاهای لازم کر و کثیف و پر از شوخی‌های درجه یکِ‌ تصویری.

اگر تا به حال کلاسیک‌ها را نخوانده‌اید، « غرور و تعصب» جین آستین را پیشنهاد می‌کنم. غرور و تعصب زیرکانه‌ترین و ظریف‌ترین و خوش‌ساختارترین رمانی است که درباره‌ی آداب معاشرت نوشته شده. نمی‌شود زمین گذاشتش و در عین حال سرحال کننده است و با همه‌ی اینها کمدی-رمانس هم نیست.

« بازدیدکنندگان جوان یا نقشه‌ی آقای سالتینا» را دیزی اشفورد ۹ ساله در سال ۱۹۱۹ نوشته. شخصیت اصلی آن آلفرد سالتینا «مرد مسن ۴۲ ساله» است و دست‌نخورده به همراه تمام غلط املایی‌ها و توضیحاتش چاپ شده و من به همه توصیه می‌کنم که این کتاب را به عنوان یکی از شاهکارهای کمدی بخوانند.

« عشق سال‌های وبا» از گابریل گارسیا مارکز اثری بامزه، غمگین، شیطنت‌آمیز و واقع‌بینانه است. داستان یک عشق است که به هیچ عنوان آن طور که انتظار داریم جلو نمی‌رود و در نهایت به دو فرد سالخورده‌‌ای ختم می‌شود که همزمان هم عاشق یکدیگر اند و هم با یکدیگر مشکل دارند. محشر است.